Connect with us

Literary

Art and media should highlight women’s struggles, gender issues —women artists

“If we are truly sincere in welcoming women into these spaces, maybe it’s also time to make stories that actually portray women’s different choices,” urged Pen&Ink founder Ingrid Shannah Calapit.

Published

on

Photo by Hannah Arboleda/TomasinoWeb.

Women still lack appropriate representation and recognition in art and media, according to four women artists.

In the forum “Women in Art: As Producer and As Represented” at the De La Salle University last Feb. 10., Palanca award-winning writer Genevieve Asenjo, Pen&Ink founder Ingrid Shannah Calapit, filmmaker Nana Buxani and visual artist Nikki Luna shared their insights on their different fields of expertise—from literature to conceptual pieces and even to advocacy work—and the struggles they faced as women working in the arts.

Asenjo discussed the presence of femininity and womanhood in the context of Filipino language and literature, with women playing an active roles not only in stories, but also in making them.

She also cited the image of the woman in the intersection of feminism and Filipino literature, stating that the notion of feminism in the literary world has not changed much since it first was introduced to the Philippines.

Nonetheless, Calapit said that despite the greater acceptance of the feminist movement in the country, discourse on the struggles of women in art were still marginalized.

“If we are truly sincere in welcoming women into these spaces, maybe it’s also time to make stories that actually portray women’s different choices,” she urged.

Having worked in the development sector for years as well as heading feminist art magazine Pen&Ink , Calapit further elaborated on the representation of women in popular culture.

“There seems to be an illusion sold to us, that women are already at the same level as men when women actually have to work harder,” she said, alluding to the still-existing issues of gender inequality in the workplace.

Calapit, who has worked with community media advocates and activist groups, likewise tackled press freedom, particularly with President Rodrigo Duterte’s tirades against Rappler, which various groups have decried as an attack on press freedom.

She said the concept of press freedom is especially sensitive as it parallels the transgressions of past administrations.

Meanwhile, Buxani—also known for her photography, documentaries and reportage—featured one of her documentaries on the challenges faced by female overseas Filipino workers in Japan. She also highlighted the plight of Filipina photojournalists, detailing how she persevered in a male-dominated field with only a handful of other women and how the field eventually transformed and opened for women.

She encouraged young women to continue with their passions but use caution when necessary.

Luna, meanwhile, portrayed gender-based violence as well the inequality between class and gender as she showcased her work in the convention, detailing the work she does with women who have experienced gender-based violence.

She urged artists to highlight social issues—particularly the struggles of women—in art.

“Art should talk about the world we live in. If not, then what’s the point of having it?” Luna asked, critiquing that the need to have art is to use it as “another form for people to grasp what is happening in society, in their world.”

“Women in Art: As Producer and As Represented” was organized by the Malate Literary Folio at La Salle’s Yuchengco Hall.

Comments

Literary

Isang tahanan

”Ngayong nagbabalik ka na at mas malakas ako, walang takot kitang lalabanan. Hindi ako nakalimot at hindi ko hahayaang makalimot din ang mga tao lumipas man ang limang dekada. Walang nakalimot. Hindi na muli.”

Published

on

isang tahanan article, likhang-sining ng batang inabuso
Artwork by Mikhail Reaño

Naalala ko tuwing umuuwi ako noon, madalas kong naririnig mula sa aming katabing bahay ang isang batang katulad ko—hindi—hindi siya batang musmos ngunit isang kabataan tulad ko. Lagi kong naririnig ang kanyang pag-iyak subalit, kapag dumaraan ako sa kanilang tahanan, habang sila’y mayroong mga bisita, itinatago ng kanyang balingkinitang katawan ang kanyang dalawang braso at mapait na ngumingiti.

Nang minsang siya’y tumalikod, nasilayan ko ang dahilan kung bakit kaniyang itinatago ang kaniyang mga braso. Mas lalo akong nagtaka, nais ko siyang lapitan ngunit nang ako’y papalapit na, agad akong pinandilatan ng mga mata ng kanyang ina,  ”Umalis ka!” sa takot ko, agad akong naglakad papalayo.

Ngunit sa aking pag-uwi, naisip ko pa rin ang tagpong iyon. Bakit tadtad ang kanyang ang kayumanggi nyang balat ng pinaghalong lila’t itim na pasa? Bakit lihim siyang umiiyak?

Dumating ang panibagong araw at nadinig ko nanaman ang pagdadabog ng kanyang ina, dali-dali akong nagpunta malapit sa kanilang bahay at nakinig sa usapan habang nag-iingat na ako’y hindi makita, “Ako ang iyong ina, alam ko ang ginagawa ko! Huwag kang gagawa kasi ng laban sa akin para hindi ka malintikan! Nasaan na ang baon mong binigay ng iyong ama? Akin na! Kailangan ko ng pera pang-sugal!”, wala akong magawa kundi pakinggang ang iyak at ang kanyang pagsusumamong sigaw.

Nararamdaman ko na sa aking puso ang dalamhati at kakaibang pagnanais na tulungan siyang makawala. Alam kong sa araw-araw na nilikha ng Diyos, araw-araw ring niyuyurakan ang kanyang pagkatao. Ngunit, paano? Paano ako makakatulong?

Dumating ang araw na wala na akong naririnig na kahit anong ingay mula sa kanilang bahay. Agad kong nasabi na marahil ay nagkaroon ng isang himala at nagbago na ang kanyang ina! Muli akong lumapit sa kanilang bahay at laking gulat ko na sa aking paglapit, nakita ko ang kanyang katawan, dilat ang kaniyang mga mata at sa kanang bahagi ng kanyang dibdib ay punong-puno ng mapulang dugo na kumukulay sa puti nyang pang-itaas.

Nais ko syang malapitan ngunit, biglang dumating ang mga pulis at ako’y napaatras dahil dumagsa ang mga madlang nais masilayan ang karumadumal na sinapit nitong aming kapitbahay. Hanggang tanaw ko lamang ang mga nangungusap na kanyang mga mata; nagmamakaawang siya’y tulungan kahit sa kanyang huling sandali.

Humahagulgol ako’t napatakbo papunta sa aming tahanan. Wala ang aking mga magulang at dali-dali kong kinuha ang mga gamit ko.

Nasaan ang kanyang ina na sinasabi siya ay aalagaan? Nasaan ang kanyang ina na araw-araw naman siya’y sinasaktan?

Hinanap ko. Gusto ko ng kasagutan.

Alam kong nagtatago lang siya sa malapit. Nasaan siya? Kailangan niyang pagbayaran ang lahat!

Lumipas ang mga araw at linggo, nagbalik sya sa kanilang tahanan, nagbabalat-kayo bilang isang maamong tupa. Umaasang tulad ng daloy ng tubig sa isang bukal, ang nakaraan ay agad ng lumipas.

Animo’y walang delikadesa kung umasta na walang bahid ng dugo ninuman ang kaniyang mga kamay; na parang inaruga’t inalagaan niyang mabuti ang batang minsa’y nangarap lamang na maalwang pamumuhay. Nagpapanggap na ngayon ay kaya na niyang mamuhay muli na walang sinasaktan at walang pinapatay.

Ngunit huli na ang lahat, agad kong itinaga sa bato ang aking paninindigan, ”Ngayong nagbabalik ka na at mas malakas ako, walang takot kitang lalabanan. Hindi ako nakalimot at hindi ko hahayaang makalimot din ang mga tao lumipas man ang limang dekada. Walang nakalimot. Hindi na muli.”

Comments

Continue Reading

Literary

Huwag Mo Kaming Salingin

Pagkat habang may laban,
Patuloy ang sigaw namin:
Huwag mo kaming salingin.

Published

on

Dibuho ni Jomari Robiso/TomasinoWeb.

Noong sinauna,

Bago man daw lumaya,

Ang sigaw ni Rizal

Sa Inang Espanya:

Huwag Mo Akong Salingin.

 

Nang dakipin ang Supremo,

Nang sa likod ay tumuhog ang bolo,

Ang sigaw ni Bonifacio

Sa kapwa Pilipino:

Huwag Mo Akong Salingin.

 

Nang dumating ang estrangherong Kano,

Sa pag-aastang Diyos ng mundo,

Ang sigaw ng rebolusyonaryong Pilipino

Nang agawin ng Kano ang panalo:

Huwag Mo Kaming Salingin.

 

At ginapi, pinatay, iniwan sa Hapon,

Ang perlas ng silangan ay inulan ng dugo,

Sumigaw sa kanayunan ang hukbong bayan

At tumindig, itinaas: Huwag Mo Kaming Salingin.

 

Ngunit ngayo’y sa’n nanggagaling

Ang mga katagang gasgas na rin,

Sa lansangan, sa nayon,

sa syudad, sa pabrika,

Maging sa pamantasan din.

 

Panahon na para mamulat,

Panahon na para magising,

Pagkat habang may laban,

Patuloy ang sigaw namin:

Huwag mo kaming salingin.

Comments

Continue Reading

Literary

Pagsasalin, napakalawak ng pangangailangan

Binigyang-diin ng isang propesor sa Departamento ng Filipino ng Kolehiyo ng Edukasyon ang “malawak na pangangailangan” sa larangan ng pagsasalin ng wikang Filipino noong Huwebes, ika-30 ng Agosto.

Published

on

wennielyn fajilan presenting
Kuha ni Alexa Taay/TomasinoWeb.

Binigyang-diin ng isang propesor sa Departamento ng Filipino ng Kolehiyo ng Edukasyon ang “malawak na pangangailangan” sa larangan ng pagsasalin ng wikang Filipino noong Huwebes, ika-30 ng Agosto.

Sa ginanap na Siyasik 2018: Pagbabasa ng mga Saliksik-Papel, iginiit ni Asst. Prof. Wennielyn Fajilan, Ph.D. na “napakalawak pa ng pangangailangan” sa translation studies, translation criticism at translation history.

“Yung translation of meaning from one text to another ay batayan ng pagsasalin. Kapag tiningnan sa ibang lipunan, makikita na hindi lang pala iyon ang value niya,” wika ni Fajilan

Sa saliksik-papel ni Fajilan na pinamagatang “Pananalig sa Bata: Kasaysayan at Panunuri ng Muling Pagsasalaysay at Pagsasaling Pambata sa Filipino,” inilahad din niya ang kasulukuyang kalagayan ng pagsasalin dito sa ating bansa partikular na sa mga panitikang pambata.

“Kapag nagsasalin ng panitikang pambata, nagsasalin din ng pagkabata. Bitbit ng tagasalin ang ating pagkabata” at makapangyarihan ang mga ilustrador bilang tagasalin ng panitikang pambata, ani Fajilan.

“Hindi mo titingnan yung bata ng tabularasa. Mayroon na siya kaalaman. Kapos siya sa karanasan pero hindi ibig sabihin na kapos siya sa kaalaman,” dagdag pa niya.

Nabanggit din ni Fajilan na ang pagsasalin ay “migration” at walang pagsasalin na parehas dahil “magkakaiba ng pokus.”

Ang programang Siyasik ay naglalayong hindi lamang maibida ang mga saliksik-papel ng mga guro kundi mas makatulong pa sa pagpapaunlad ng wikang Filipino at makapag-ambag sa pag-aaral nito.

Ginanap ang nasabing programa sa Gusaling Albertus Magnus kahapon, sa pangunguna ng Departamento ng Filipino ng Kolehiyo ng Edukasyon ng Unibersidad. John Aaron Pangilinan

 

Comments

Continue Reading

Trending