Connect with us

Literary

Ang Nagtatagong Humahalakhak

Gusto ko nang sumigaw at kumaripas ng takbo ngunit hindi ko mailakad nang mabilis ang aking mga paa. Hindi na ako lumingon at patuloy akong naglakad. Malamig ang pawis na tumatagaktak mula sa aking noo. Nanalangin akong kung sino o ano man iyon ay ‘wag naman sana akong sundan.

Published

on

Illustration by Aldrich Aquino

Sabi ng Lolo ko noong bata pa ako, habang nakaupo ako sa hita niyang nagkukuyakoy, ay may ibang mga nilalang daw na kasamang mabuhay ng mga tao. May mga tikbalang, multo, manananggal, duwende, manggagalaw, mambabarang, aswang, tiktik, tiyanak, at marami pang iba. Mananatili raw sila sa aming mga tabi dahil sila na ang mga nauna. Wala pa sa kalingkingan ng aking pang- unawa na kayaning paganahin ang rason upang kuwestiyunin ang mga sinasabi ni Lolo. Ngunit sa tuwing nais nila akong pasunurin o utusan, pinapagana nila ang mga istoryang kanilang itinanim sa mura kong isipan. Habang tumitibay ang aking karunungan, nawawaglit na sa akin ang mga paniniwala sa mga haka- hakang ibinahagi sa akin ni Lolo. Sa tuwing uulan habang tirik ang araw, huli ko nang naiisip ang kasal ng tikbalang dahil nauuna na ang lohikong eksplanasyon para dito. Ito ay hanggang sa tumungtong na ako sa kolehiyo.

Madalas akong gabihin noong mga unang linggo ng klase dahil wala pa naman gaanong pinapagawa sa eskwela. Panay ang paggala ko kasama ang barkada hanggang abutan na ako ng dilim sa pag- uwi. Gabi ng Huwebes noon, alas otso na ng gabi nang makababa ako mula sa UV express. Mula sa binabaan ko ay kakailanganing maglakad sa madilim na kalsada at sa dulo ay may isang pahabang waiting shed. Umaambon noon at ang tanging liwanag lamang sa daan ko ay ang ilaw ng mga sasakyang dumadaan. Hawak ko ang cellphone na nakabukas ang flashlight para makita ko ang aking tinatapakan. Pagkatuntong ko sa ilalim ng waiting shed, ay bahagyang mas lumamig ang hanging pumapalibot sa aking balat. Malamig man ang paligid, mayroong mainit na hangin na dumadampi sa aking kanang pisnge at leeg, wari mo ay may taong humihinga sa aking tabi.

Kahit nag-aalangan ay lumingon ako, ngunit malawak na kadiliman lamang ang sumalubong sa akin. Alam kong ako lamang mag-isa nang mga oras na iyon. Kahit nangilabot ako ay hindi ako tumigil sa paglalakad. Parang walang hangganan ang waiting shed na nilalakaran ko. Malapit na ako sa dulo ngunit bago pa man ako makalagpas, ay may narinig akong mahinang hagikhik mula sa kanang gilid ko. Gusto ko nang sumigaw at kumaripas ng takbo ngunit hindi ko mailakad nang mabilis ang aking mga paa. Hindi na ako lumingon at patuloy akong naglakad. Malamig ang pawis na tumatagaktak mula sa aking noo. Nanalangin akong kung sino o ano man iyon ay ‘wag naman sana akong sundan.

Nakauwi akong tulala at halatang nababagabag. Inilapag ko ang bag sa sofa namin at inalok akong kumain ng hapunan. Napansin siguro ni Mama na matamlay ang aking pagnguya kaya tinanong nya ako.

“Anong nangyari sa’yo?”

Sandali akong tumingin sa kanya at bumalik sa pagkain. Sa mga sandaling iyon ay nanariwa sa akin ang mga kwento ng Lolo ko tungkol sa mga elementong ligaw na namamalagi sa dimensyong ginagalawan ng mga tao. Kaya kahit walang konkretong paliwanag ay sumugal ako.

“Ma, ano ngang tawag dun sa elementong pinaglalaruan ka kapag mag-isa ka lang?”

“Hindi mo na naman dala ‘yung pangontra mo ano?”

Pinutol ko ang tingin sa kanya.

“Kaya nga binigay sayo ni Lolo Pail ‘yun, para ‘di ka lapitan ng mga ‘yan”

Mga ‘yan? Ano ba sila? Sino ba sila?

Ikinuwento ko kay Mama ang mga nangyari at inabisuhan nya akong dalhin ang pangontrang pinamana sa akin ni Lolo. Kinabukasan, sinubukan kong umuwi nang mas maaga ngunit nang dahil sa trapik, inabutan ako ng alas sais bago makababa sa kalye ng Maharlika. Mula sa kinatatayuan ko ay tanaw ang waiting shed na walang tao. May kakaunting liwanag pa mula sa langit ngunit hindi ito sapat para buwagin ang mga daga sa dibdib ko. Mahigpit kong kinapitan ang pangontra na nasa loob ng aking bulsa at pigil-hiningang nilagpasan ang waiting shed. Walang malamig na hangin, walang mainit na hininga, at walang mala- demonyong hagikhik. Pagkalagpas ko sa waiting shed, ay lumingon ako sa direksyon nito. Hindi ko alam kung namalikmata lamang ako ngunit may aninong nakatayo sa dulo ng waiting shed bago ang parteng nalalapatan na ng ilaw. Kumukubli ito mula sa liwanag. Pinagsisihan ko agad ang pagbalik ng tingin at kumaripas ng takbo papunta sa istasyon ng jeep.

Ngayon, sa tuwing dadaan ako sa waiting shed na iyon, mahigpit kong tangan ang pangontra ni Lolo at hinding-hindi na ako lumilingon… kahit pa tawagin nito ang pangalan ko.

Comments

Literary

Ang pulso ng binibigkas

Ang wika ay susi upang makakalap ng kapangyarihan.

Published

on

Artwork by Patricia Jardin

Ang wika ay susi upang makakalap ng kapangyarihan. Instrumento ito sa pagkilala ng daloy, sa panliligaw ng panig, at sa paglalakbay ng isip. Ganunpaman, magkaiba ang mundo ng mga salita at ng mga sinasabi— hindi lamang tainga ang dapat na nakikinig at hindi lamang bibig ang dapat na nagsasalita.

Sa bawat pagmulat ng mata sa kasalukuyang lipunan, marami ang oportunidad para mahasa ang sariling lengguwahe. Lumitaw man ang pagkakaiba ay hindi dapat patabain ang pangamba; kapatid ng takot ang paninikil at pagkubli. Ang hatol sa pag-aagwat ng wika ay hindi kasalanan, bagkus ay ang kalayaang magmay-ari ng boses at ang patuloy na pagkatuto.

Mahapdi nang iniiwanan ng oras ang kaniyang mga ginagapangan at hindi ito tumitigil. Ang paglalakbay ng isip ukol sa patutunguhan ng Pilipinas ay matagal nang gutom sa tugon. Ilang bukang-liwayway na lamang at may wikang maglalahad ng mga salaysay ng daloy at distribusyon ng panig. SONA ang magtatanghal kung naitahi bang mainam ang mga kwento ng Pilipino sa kwento ng Pilipinas. Nakababad kaya ang wika ng may kapangyarihan sa wikang makapangyarihan? 

Comments

Continue Reading

Literary

Confession

It creeps up on me when I eat, when I am sitting in the living room, when I am about to sleep.

Published

on

Artwork by Patricia Jardin

To rest is a sin.

In the quiet moments of this new sheltered life, I have come to accept that there is a small dark corner of my mind where all the dates of the calendar are marked. From the first week of April, to the last week of May—it’s all there. It is a small dark corner. It creeps up on me when I eat, when I am sitting in the living room, when I am about to sleep.

This small dark corner reminds me everyday of what’s about to come. I explain that I’m not ready, that I need more time, that this is new territory and I haven’t taken a step further since I came here—it doesn’t listen to me. It tells me to get to work. It tells me that this is my priority, this is what matters the most in this worldwide pandemic. It forces me to listen, to do as it says, to be its puppet to be controlled with the numbers controlling my arms and legs.

But this is just a small dark corner of my mind. There are other corners. Much bigger corners.

To rest is a sin. 

I have yet to be forgiven. 

Comments

Continue Reading

Literary

Little Bit of Paradise

You try to breathe in the catastrophe as your thumb keeps scrolling and scrolling and scrolling until the end is reached, leaving a deep void that makes you unable to speak or act.

Published

on

Artwork by Patricia Jardin

You wake up to the sight of your room’s white ceiling. The summer heat makes your skin sweat immediately. Piled up papers stare at you from the corner of the room along with unpacked belongings from the dorm––ah, yes. You are home––earlier than expected but still, you succumb to this little bit of paradise.

You breathe in the familiarity of your bed sheet’s smell, let every caress of the fabric give comfort up until you check your phone.

Three hundred thirty-nine new cases. The death toll is now at 704. Recoveries at 1,842. The total is now at 10,610.

This little bit of paradise began to crumble from the inside. Like a volcano nearing to erupt. The summer heat began to burn not only the skin but also made its way into bones and flesh. Piled up papers began to yell, screaming for a continuation. Gentle caresses became tight grips with nails digging deeper into full palms.

You try to breathe in the catastrophe as your thumb keeps scrolling and scrolling and scrolling until the end is reached, leaving a deep void that makes you unable to speak or act.

You see posts from people staying up in their ivory towers while waving their flags of toxic positivity for all to see. You grit your teeth in disgust. The screen refreshes, showing heroes and people trying to survive from exhaustion and hunger.

This little bit of paradise of yours completely crumbles, leaving traces of guilt, fear,  and anger, all in one.

Comments

Continue Reading

Trending