Connect with us

Literary

A Time Long Ago

Published

on

Back then, all I needed was faith, trust and a little pixie dust.

It’s funny to think how long ago that was. I could be a doctor today, a writer tomorrow and a spy next week. I could even be a dragon just because I wanted to. The world seemed happier back then—and somehow, I want it back. I miss not knowing that some things just cannot be. I would love without fear, and jump without hesitation. I was unafraid, not needing to take every little thing into consideration.

What I’m trying to say here is that I don’t miss being that young, but I sure do miss being able to choose happiness as easy as one could have as a child. I long for the energy that came with youth. Even more so, the time. I grab at moments of pure bliss but find that they no longer exist in forms like before. The times have changed. I’m part of a time where heroes are scarce and the villains make sense. I can no longer run as kids do, for all I know is this overwhelming tiredness that seem to rule my veins. I wake up to a world where sleep is a commodity I can no longer afford and there is an excess in anger and depression. It is not where I want to be.

The world has harshly taught me that this is what life offers us eventually, a game with a handful of challenges while put on time pressure. I am made to believe that we all take what we get. We are made to accept the hand that we are dealt. I find myself thinking I’m a bit too late. I only now realize that I was not able to cherish how life was long ago. I am left here grasping at memories, looking back to a child that smiles a wide smile and one that’s a tad bit too hopeful. Smiles like that would make you think the world can’t be that bad a place. Children bring us hope through their innocent eyes. They have hands that hold so tight and so trusting. They remain unstained by the realities of life and we should not rush them out of this time and age.

Being a child is meant to be cherished. It is meant to be celebrated. It isn’t everyday that we get to believe in magic.

Art by Roland Joshua Distor

Comments

Literary

Huwag Mo Kaming Salingin

Pagkat habang may laban,
Patuloy ang sigaw namin:
Huwag mo kaming salingin.

Published

on

Dibuho ni Jomari Robiso/TomasinoWeb.

Noong sinauna,

Bago man daw lumaya,

Ang sigaw ni Rizal

Sa Inang Espanya:

Huwag Mo Akong Salingin.

 

Nang dakipin ang Supremo,

Nang sa likod ay tumuhog ang bolo,

Ang sigaw ni Bonifacio

Sa kapwa Pilipino:

Huwag Mo Akong Salingin.

 

Nang dumating ang estrangherong Kano,

Sa pag-aastang Diyos ng mundo,

Ang sigaw ng rebolusyonaryong Pilipino

Nang agawin ng Kano ang panalo:

Huwag Mo Kaming Salingin.

 

At ginapi, pinatay, iniwan sa Hapon,

Ang perlas ng silangan ay inulan ng dugo,

Sumigaw sa kanayunan ang hukbong bayan

At tumindig, itinaas: Huwag Mo Kaming Salingin.

 

Ngunit ngayo’y sa’n nanggagaling

Ang mga katagang gasgas na rin,

Sa lansangan, sa nayon,

sa syudad, sa pabrika,

Maging sa pamantasan din.

 

Panahon na para mamulat,

Panahon na para magising,

Pagkat habang may laban,

Patuloy ang sigaw namin:

Huwag mo kaming salingin.

Comments

Continue Reading

Literary

Pagsasalin, napakalawak ng pangangailangan

Binigyang-diin ng isang propesor sa Departamento ng Filipino ng Kolehiyo ng Edukasyon ang “malawak na pangangailangan” sa larangan ng pagsasalin ng wikang Filipino noong Huwebes, ika-30 ng Agosto.

Published

on

wennielyn fajilan presenting
Kuha ni Alexa Taay/TomasinoWeb.

Binigyang-diin ng isang propesor sa Departamento ng Filipino ng Kolehiyo ng Edukasyon ang “malawak na pangangailangan” sa larangan ng pagsasalin ng wikang Filipino noong Huwebes, ika-30 ng Agosto.

Sa ginanap na Siyasik 2018: Pagbabasa ng mga Saliksik-Papel, iginiit ni Asst. Prof. Wennielyn Fajilan, Ph.D. na “napakalawak pa ng pangangailangan” sa translation studies, translation criticism at translation history.

“Yung translation of meaning from one text to another ay batayan ng pagsasalin. Kapag tiningnan sa ibang lipunan, makikita na hindi lang pala iyon ang value niya,” wika ni Fajilan

Sa saliksik-papel ni Fajilan na pinamagatang “Pananalig sa Bata: Kasaysayan at Panunuri ng Muling Pagsasalaysay at Pagsasaling Pambata sa Filipino,” inilahad din niya ang kasulukuyang kalagayan ng pagsasalin dito sa ating bansa partikular na sa mga panitikang pambata.

“Kapag nagsasalin ng panitikang pambata, nagsasalin din ng pagkabata. Bitbit ng tagasalin ang ating pagkabata” at makapangyarihan ang mga ilustrador bilang tagasalin ng panitikang pambata, ani Fajilan.

“Hindi mo titingnan yung bata ng tabularasa. Mayroon na siya kaalaman. Kapos siya sa karanasan pero hindi ibig sabihin na kapos siya sa kaalaman,” dagdag pa niya.

Nabanggit din ni Fajilan na ang pagsasalin ay “migration” at walang pagsasalin na parehas dahil “magkakaiba ng pokus.”

Ang programang Siyasik ay naglalayong hindi lamang maibida ang mga saliksik-papel ng mga guro kundi mas makatulong pa sa pagpapaunlad ng wikang Filipino at makapag-ambag sa pag-aaral nito.

Ginanap ang nasabing programa sa Gusaling Albertus Magnus kahapon, sa pangunguna ng Departamento ng Filipino ng Kolehiyo ng Edukasyon ng Unibersidad. John Aaron Pangilinan

 

Comments

Continue Reading

Literary

Isang liham para sa bagong, ganap na Tomasino

Naalala mo pa ba ang mga panahong halos maiyak ka na sa kahahabol sa mga dokumentong kailangang mong ipasa para makapasok?

Published

on

walking thomasian art
Likhang-sining ni Kaye Iral/TomasinoWeb.

Naalala mo pa ba ang mga panahong halos maiyak ka na sa kahahabol sa mga dokumentong kailangang mong ipasa para makapasok? O ‘di kaya yung mga sandaling halos mabaliw ka na sa kahihintay sa pasukan? Naalala mo rin ba yung mga gabing paikot-ikot ka lang sa kama at wala ka nang ibang magawa kung hindi ang pumikit at taimtim mong ipagdasal na sana kayanin mo ang lahat?

Pumipintig. Sumisigaw. Tiyak naramdaman mo rin ang pagbilis ng tibok ng iyong puso noong tumawid ka sa makasaysayang Arko. Sa wakas, isa ka nang ganap na Tomasino. Sa karagatan ng dilaw at ginto, naramdaman mong kabilang ka rito.

At ngayo’y nag-uumpisa na muli ang mga klase. Mararanasan mo na ulit ang mga sandaling tinatamad kang bumangon dahil kulang ka sa tulog, ngunit kailangan mo pa rin pumasok sa kabila ng pagod. Minsan, hindi ka na kakain ng almusal at gagawin mo nalang ang natitirang mga gawain bago ka pumasok. Mararanasan mo na ulit ang pagmamadali sa pagtakbo bago pa magsimula ang Angelus. Babalik nanaman tayo sa paghiling sa kung sino mang nakikinig na sana hindi nanaman sira ang LRT at mabilis ang daloy ng trapiko.

Sa mga darating na linggo ay mararamdaman mo na ulit ang bigat na dinadala ng isang estudyante. Mas uunahin mo ang pagtapos sa iyong mga takdang aralin o pag-aaral sa isang pagsusulat kaysa sa pagtulog. Tila biglang bumibilis ang takbo ng oras habang ikaw ay natataranta sa sobrang dami ng iyong mga gawain. Mapapaisip ka nanaman kung para saan at para kanino mo ba ito ginagawa?

Lagi mong tandaan na hindi lahat ng kaalaman ay nasa PowerPoint slide ng iyong guro, ito ay iyong mapupulot sa iba’t ibang uri ng tao na iyong makakasalamuha sa loob at labas ng Unibersidad.

Ang tunay na kaalaman ay iyong makukuha sa mga panahong bumagsak ka at tinalikuran ka ng mga taong inakala mong sasamahan ka hanggang sa dulo. Ang tunay na kaalaman ay iyong makakamit kapag minulat mo ang iyong mga mata. Ang tunay na kaalaman ay iyong mapupulot sa pagmamahal hindi lamang sa iyong ginagawa para sa pangarap, kung ‘di para rin sa bayan.

Lagi mo ring tandaan na lahat ng iyong mga paghihirap ay may kapalit. Kahit gaano pa kahirap o kabigat ang bawat gawain ay magiging maganda at masagana ang bunga nito. Huwag ka lang sumuko dahil magiging maayos rin ang lahat.

Kaya kung napapagod ka na, bigyan mo ng pagkakataon ang iyong sarili na magpahinga. Kung sa tingin mo na ikaw ay naliligaw sa lawak ng daan at hindi mo na alam kung ipagpapatuloy mo pa, bigyan mo ng oras ang iyong sarili para makapag-isip.

Ang aking pagpasok sa Unibersidad ng Santo Tomas ay isa lamang sa mga mararaming kahilingan na aking natupad. Bukod dito, ito ay ang aking pangalawang tahanan, at sa tahanang ito ay nakilala ko ang mga taong tinuring kong pangalawang pamilya. Kahit malayo layo pa ang daang tatahakin, masasabi kong lubos na akong napamahal dito. 

Nagbabago na ang lahat, at kasama na ako dito. J. B.

Comments

Continue Reading

Trending