Connect with us

Literary

5 children’s books you should definitely read again

As we celebrate International Children’s Book Day, we take a look back on five children’s books whose lessons and tales remain true no matter when or how many times you read them.

Published

on

Stock photo.

From novels to picture books, children’s literature from all genres were our gateways to other worlds and imaginary friends when we were young—and for some, these stories were their first taste of literature.

While people tend to dismiss books written for children when they grow old in favor of more serious literatures, it is undeniable that children’s literature shaped millions of childhoods all around the world and their timeless stories continue to influence the lives of people from all ages.

As we celebrate International Children’s Book Day, we take a look back on five children’s books whose lessons and tales remain true no matter when or how many times you read them.

 

Alice’s Adventures in Wonderland by Lewis Carroll

Published in 1865, Lewis Carroll’s Alice’s Adventures in Wonderland is widely considered to be a hallmark of children’s literature and one of the best examples of the literary nonsense genre, which has proven to be popular to both children and adults. The book’s narrative, peculiar characters and imagery have inspired various films, games and plays throughout the years, as well as various literary discourses and, ahem, mad theories about what the novel really is about, which serves as proof of Alice’s Adventures in Wonderland‘s lasting legacy.

 

Coraline by Neil Gaiman

Speaking of Alice’s Adventures in Wonderland, Neil Gaiman’s dark fantasy novel Coraline is often compared to the Lewis Carroll classic due to the two novels’ similar premises of a young female protagonist entering another world, but for a children’s novel, Coraline serves unexpected scares—especially in the idea of having better version of one’s family except that they have buttons for eyes. The book’s ideas may be too much for children, but reading it again after a few years reveals the beauty of the novel’s narrative and the timelessness of its horror.

 

The Lion, the Witch and the Wardrobe by C.S. Lewis

Tales of children being lost in other worlds is a common theme in children’s literature, but The Lion, the Witch and the Wardrobe takes this trope to a higher notch with four English siblings crossing over to another world to fulfill their destiny of ending the icy rule of an evil witch. The novel—which C.S. Lewis wrote as the first book of the Chronicles of Narnia series—also incorporates allusions to Christian tradition such as Christ’s crucifixion. While these details may not be obvious to very young readers, a re-read of the novel and the entire series shows the complexity of Christian allusions and pagan influences in The Lion, the Witch and the Wardrobe, which serves to show that children’s literature can have complex narratives rivaling “adult” novels and break the stigma surrounding children’s literature and the fantasy genre.

 

The Hobbit, or There and Back Again by J.R.R. Tolkien

While the high fantasy of The Lord of the Rings proved to be the more influential work in the long run, its predecessor The Hobbit, which was written primarily for children, laid the foundations of the Middle-earth mythos which has come to define the fantasy genre. Nonetheless, the adventures of Bilbo Baggins remain a classic and a landmark of children’s literature—and the prelude to a greater epic.

 

Le Petit Prince by Antoine de Saint-Exupéry

Le Petit Prince or the The Little Prince, as it is more known in translations, is just a simple and little book, yet poignant. While the story is generally a children’s book, its tale of the loss of childhood wonder and innocence has resonated and moved adults readers throughout the years, and perhaps, the book’s timeless message, despite its short length, is a testament that the essential is indeed invisible to the eye.

 

What are your favorite children’s books? Share them with us in the comments or by tagging TomasinoWeb on Twitter!

 

Comments

Literary

Isang tahanan

”Ngayong nagbabalik ka na at mas malakas ako, walang takot kitang lalabanan. Hindi ako nakalimot at hindi ko hahayaang makalimot din ang mga tao lumipas man ang limang dekada. Walang nakalimot. Hindi na muli.”

Published

on

isang tahanan article, likhang-sining ng batang inabuso
Artwork by Mikhail Reaño

Naalala ko tuwing umuuwi ako noon, madalas kong naririnig mula sa aming katabing bahay ang isang batang katulad ko—hindi—hindi siya batang musmos ngunit isang kabataan tulad ko. Lagi kong naririnig ang kanyang pag-iyak subalit, kapag dumaraan ako sa kanilang tahanan, habang sila’y mayroong mga bisita, itinatago ng kanyang balingkinitang katawan ang kanyang dalawang braso at mapait na ngumingiti.

Nang minsang siya’y tumalikod, nasilayan ko ang dahilan kung bakit kaniyang itinatago ang kaniyang mga braso. Mas lalo akong nagtaka, nais ko siyang lapitan ngunit nang ako’y papalapit na, agad akong pinandilatan ng mga mata ng kanyang ina,  ”Umalis ka!” sa takot ko, agad akong naglakad papalayo.

Ngunit sa aking pag-uwi, naisip ko pa rin ang tagpong iyon. Bakit tadtad ang kanyang ang kayumanggi nyang balat ng pinaghalong lila’t itim na pasa? Bakit lihim siyang umiiyak?

Dumating ang panibagong araw at nadinig ko nanaman ang pagdadabog ng kanyang ina, dali-dali akong nagpunta malapit sa kanilang bahay at nakinig sa usapan habang nag-iingat na ako’y hindi makita, “Ako ang iyong ina, alam ko ang ginagawa ko! Huwag kang gagawa kasi ng laban sa akin para hindi ka malintikan! Nasaan na ang baon mong binigay ng iyong ama? Akin na! Kailangan ko ng pera pang-sugal!”, wala akong magawa kundi pakinggang ang iyak at ang kanyang pagsusumamong sigaw.

Nararamdaman ko na sa aking puso ang dalamhati at kakaibang pagnanais na tulungan siyang makawala. Alam kong sa araw-araw na nilikha ng Diyos, araw-araw ring niyuyurakan ang kanyang pagkatao. Ngunit, paano? Paano ako makakatulong?

Dumating ang araw na wala na akong naririnig na kahit anong ingay mula sa kanilang bahay. Agad kong nasabi na marahil ay nagkaroon ng isang himala at nagbago na ang kanyang ina! Muli akong lumapit sa kanilang bahay at laking gulat ko na sa aking paglapit, nakita ko ang kanyang katawan, dilat ang kaniyang mga mata at sa kanang bahagi ng kanyang dibdib ay punong-puno ng mapulang dugo na kumukulay sa puti nyang pang-itaas.

Nais ko syang malapitan ngunit, biglang dumating ang mga pulis at ako’y napaatras dahil dumagsa ang mga madlang nais masilayan ang karumadumal na sinapit nitong aming kapitbahay. Hanggang tanaw ko lamang ang mga nangungusap na kanyang mga mata; nagmamakaawang siya’y tulungan kahit sa kanyang huling sandali.

Humahagulgol ako’t napatakbo papunta sa aming tahanan. Wala ang aking mga magulang at dali-dali kong kinuha ang mga gamit ko.

Nasaan ang kanyang ina na sinasabi siya ay aalagaan? Nasaan ang kanyang ina na araw-araw naman siya’y sinasaktan?

Hinanap ko. Gusto ko ng kasagutan.

Alam kong nagtatago lang siya sa malapit. Nasaan siya? Kailangan niyang pagbayaran ang lahat!

Lumipas ang mga araw at linggo, nagbalik sya sa kanilang tahanan, nagbabalat-kayo bilang isang maamong tupa. Umaasang tulad ng daloy ng tubig sa isang bukal, ang nakaraan ay agad ng lumipas.

Animo’y walang delikadesa kung umasta na walang bahid ng dugo ninuman ang kaniyang mga kamay; na parang inaruga’t inalagaan niyang mabuti ang batang minsa’y nangarap lamang na maalwang pamumuhay. Nagpapanggap na ngayon ay kaya na niyang mamuhay muli na walang sinasaktan at walang pinapatay.

Ngunit huli na ang lahat, agad kong itinaga sa bato ang aking paninindigan, ”Ngayong nagbabalik ka na at mas malakas ako, walang takot kitang lalabanan. Hindi ako nakalimot at hindi ko hahayaang makalimot din ang mga tao lumipas man ang limang dekada. Walang nakalimot. Hindi na muli.”

Comments

Continue Reading

Literary

Huwag Mo Kaming Salingin

Pagkat habang may laban,
Patuloy ang sigaw namin:
Huwag mo kaming salingin.

Published

on

Dibuho ni Jomari Robiso/TomasinoWeb.

Noong sinauna,

Bago man daw lumaya,

Ang sigaw ni Rizal

Sa Inang Espanya:

Huwag Mo Akong Salingin.

 

Nang dakipin ang Supremo,

Nang sa likod ay tumuhog ang bolo,

Ang sigaw ni Bonifacio

Sa kapwa Pilipino:

Huwag Mo Akong Salingin.

 

Nang dumating ang estrangherong Kano,

Sa pag-aastang Diyos ng mundo,

Ang sigaw ng rebolusyonaryong Pilipino

Nang agawin ng Kano ang panalo:

Huwag Mo Kaming Salingin.

 

At ginapi, pinatay, iniwan sa Hapon,

Ang perlas ng silangan ay inulan ng dugo,

Sumigaw sa kanayunan ang hukbong bayan

At tumindig, itinaas: Huwag Mo Kaming Salingin.

 

Ngunit ngayo’y sa’n nanggagaling

Ang mga katagang gasgas na rin,

Sa lansangan, sa nayon,

sa syudad, sa pabrika,

Maging sa pamantasan din.

 

Panahon na para mamulat,

Panahon na para magising,

Pagkat habang may laban,

Patuloy ang sigaw namin:

Huwag mo kaming salingin.

Comments

Continue Reading

Literary

Pagsasalin, napakalawak ng pangangailangan

Binigyang-diin ng isang propesor sa Departamento ng Filipino ng Kolehiyo ng Edukasyon ang “malawak na pangangailangan” sa larangan ng pagsasalin ng wikang Filipino noong Huwebes, ika-30 ng Agosto.

Published

on

wennielyn fajilan presenting
Kuha ni Alexa Taay/TomasinoWeb.

Binigyang-diin ng isang propesor sa Departamento ng Filipino ng Kolehiyo ng Edukasyon ang “malawak na pangangailangan” sa larangan ng pagsasalin ng wikang Filipino noong Huwebes, ika-30 ng Agosto.

Sa ginanap na Siyasik 2018: Pagbabasa ng mga Saliksik-Papel, iginiit ni Asst. Prof. Wennielyn Fajilan, Ph.D. na “napakalawak pa ng pangangailangan” sa translation studies, translation criticism at translation history.

“Yung translation of meaning from one text to another ay batayan ng pagsasalin. Kapag tiningnan sa ibang lipunan, makikita na hindi lang pala iyon ang value niya,” wika ni Fajilan

Sa saliksik-papel ni Fajilan na pinamagatang “Pananalig sa Bata: Kasaysayan at Panunuri ng Muling Pagsasalaysay at Pagsasaling Pambata sa Filipino,” inilahad din niya ang kasulukuyang kalagayan ng pagsasalin dito sa ating bansa partikular na sa mga panitikang pambata.

“Kapag nagsasalin ng panitikang pambata, nagsasalin din ng pagkabata. Bitbit ng tagasalin ang ating pagkabata” at makapangyarihan ang mga ilustrador bilang tagasalin ng panitikang pambata, ani Fajilan.

“Hindi mo titingnan yung bata ng tabularasa. Mayroon na siya kaalaman. Kapos siya sa karanasan pero hindi ibig sabihin na kapos siya sa kaalaman,” dagdag pa niya.

Nabanggit din ni Fajilan na ang pagsasalin ay “migration” at walang pagsasalin na parehas dahil “magkakaiba ng pokus.”

Ang programang Siyasik ay naglalayong hindi lamang maibida ang mga saliksik-papel ng mga guro kundi mas makatulong pa sa pagpapaunlad ng wikang Filipino at makapag-ambag sa pag-aaral nito.

Ginanap ang nasabing programa sa Gusaling Albertus Magnus kahapon, sa pangunguna ng Departamento ng Filipino ng Kolehiyo ng Edukasyon ng Unibersidad. John Aaron Pangilinan

 

Comments

Continue Reading

Trending