Connect with us

Features

From reel to real: Meet the Thomasian alumna behind Pixar’s ‘Coco’

Advertising Arts alumna Gini Santos is the first Filipino and first female supervising animator of Pixar Animation Studios.

Published

on

Photo courtesy of Disney-Pixar.

With a little bit of imagination and a whole lot of dedication, animators bring new worlds to life through animated films—films that shape our childhood and even our identity. But for Advertising Arts alumna Gini Santos, animated films are not just child’s play: It is her lifeblood as an animator for Pixar Studios.

“No matter what the medium, I knew I still needed to have a good foundation in the craft of animation,” Santos said in an online exchange with TomasinoWeb.

Influenced by her interest in watching animated films and cartoons while growing up, Santos’s passion for the process of animation started when computers developed in the 90s. Her fondness for art made her pursue a degree in Advertising Arts, and she fondly remembered the classes where they were sent out on the campus to draw, making her feel like a real artist

“My design foundation allowed me to be successful in my career as an artist, and that includes animation. There is design in the appeal, posing and composition of animation and my art education has allowed me to have an artistic eye for it.”

After finishing her studies in the University, she furthered her education by taking a computer art course with a specialization on computer animation.

Santos has been been with Pixar for 21 years now, and she has been the woman behind some well-loved animated classics such as A Bug’s Life, Monster Inc., Finding Nemo, The Incredibles, Ratatouille, and Up.

It was only a month ago when she made headlines as Pixar’s first Filipino and first female supervising animator, taking the reins of the studio’s latest film Coco, which garnered excellent reviews for its breakthrough aesthetics and narrative.

“Being a supervising animator on Coco was a great experience for me. My role was to mentor and support about 85 talented animators so they could create the amazing animation that you’ll see in Coco.  I’m honored to be the first woman in this role at Pixar. We have so many strong women animators and I hope in seeing me in that role, they would be inspired to become a leader, because we need to hear more of their creative voices,” Santos said.

Based on the Mexican feast Dia de Muertos, the animation team exerted every effort to make sure that every color and detail faithfully embodied the said fête.

However, making the film culturally authentic was the biggest problem they encountered.

“We really wanted to be true to the spirit of the celebration of Dia de Muertos and the family dynamic around it,” Santos added. “It was important so that our audience could really connect with the story and the characters in it.”

Perhaps, she was echoing Walt Disney’s words through her work when Disney said that animation is a medium of storytelling which can bring pleasure and information to people of all ages everywhere in the world; it was a principle she kept in making films like Coco.

Looking back on her life as a Thomasian, Santos said that she still relies on the things she has learned during her stay in the University, even in her two decades as an animator for Pixar.

“There’s a lot of hard work that comes with achieving your goals. I realize that now looking back at my journey. Focus and be in the moment and have faith that the effort you put in now will support your long-term goals.”

by Danielle Arcegono

Comments

#TWFeatures

Ang Upuan at ang Manunulat

Published

on

Kuha ni Corinne Vizconde/TomasinoWeb.

“Halina,” tawag ng munting upuan sa isang pagod at naguguluhang manunulat. “Umupo ka muna, at ating pag-usapan ang mga tumatakbo sa iyong malikot na isipan.”

Isang malaking pagsubok ang pagsusulat.

Madalas na ipinahahayag ng mga batikan sa larangan ng literatura na hindi lamang basta-basta ang pinagdaraanang proseso ng pagsasabuhay sa mga nilalaman ng malawak nating imahinasyon. Sa pagsusulat, kinakailangang tugma ang bawat salita, at ang bawat pangungusap ay marapat na pupukaw sa damdamin ng bawat mambabasa. Sa pagsusulat, dapat lahat ay perpekto.

Hindi na bago para sa mga nag-aasam na maging manunulat na nawawalan sila ng inspirasyon sa paglatha. Kilala sa tawag na ‘writer’s block’, mapapaiyak na lamang sila sa inis, sapagkat kahit na anong piga nila sa kanilang utak, walang lumalabas kundi luha at dismaya. Kahit na anong gawin nila, sa huli, mapapabuntong hininga na lamang sila at mapapatitig sa blangkong papel sa kanilang harapan.

Isang matinding kalaban ang writer’s block—ito ay ang iyong tipikal na kontrabida sa bawat teleserye na gagawin ang lahat upang mapabagsak ang bidang karakter; ang hadlang sa happy ending ng isang may-akda at ng kanyang kwento.

Ngunit hindi ganoon ang pananaw ng mga manunulat ng UST Publishing House sa naganap na The Philippine Readers and Writers Festival 2018 sa Raffles Makati noong ika-10 ng Agosto.

“Sa pagsusulat, mahalaga ang pagkakaroon ng routine at disiplina,” wika ni Chuckberry Pascual, ang sumulat ng ‘Ang Tagalabas sa Panitikan’.

Sa mga panahong gusto nang sumuko ng mga manunulat dahil sa delubyo na hatid ng writer’s block, nagbigay ng payo si Pascual na maupo lamang sila at magkipaglaro ng mga salita. Paniguradong may papasok sa kanilang kaisipan.

Ayon pa kay Pascual, sa simpleng pag-upo at pagpwersa sa sarili, may lalabas ng mga salita na maaaring itabi pansamantala ng manunulat, at gamitin sa oras na sa tingin nila ay handa na uli silang sumulat.

“Kapag iniisip mo na ‘di ka inspired so ‘di ka muna uupo at maglalaan ng oras, wala talagang lilitaw,” dagdag pa niya.

Para naman sa may-akda ng ‘Hush Harbor: Poems’ na si Mookie Katigbak-Lacuesta, kailangang taglay ng mga manunulat ang tinatawag na “consistency and practice.”

“Even when [you] have nothing to write, I try to write every night,” pagbabahagi ni Katigbak-Lacuesta sa kanyang pamamaraan sa pagsusulat ng kanyang mga libro.

Kung para sa ibang manunulat, isang aksaya lamang sa oras ang pag-upo at hindi pagsasatinta ng mga salita, ang gawaing iyon ay malaking hakbang na para kay Katigbak-Lacuesta.

“Even when you’re sitting down, you’re already writing. You don’t know that you’re writing, but your mind is already [taking] everything that’s going on around you. Eventually, this will come up when you least expect it to,” wika ng otor.

Ayon pa kay Katigbak-Lacuesta na tumanggap ng Don Carlos Palanca Memorial Award, ang pinakaprestihiyosong parangal sa larangan ng panitikan sa Pilipinas, noong taong 2014, mahalaga para sa isang manunulat ang patuloy na pagsasanay.

Whether it’s one paragraph [or] one stanza, just the practice of writing will eventually yield something,” pagdidiin niya. “There’s no such thing as writer’s block. The writer is never not writing. You’re always writing.”

Tulad ng pahayag ni Katigbak-Lacuesta, naniniwala rin ang tagapangulo ng Departamento ng Literatura ng Unibersidad ng Santo Tomas na si Joselito delos Reyes na walang oras na hindi nagsusulat ang isang manunulat.

“Kahit ‘di ka nagsusulat, nagsusulat ka pa rin. Kahit nakatanga ka lang, nagsusulat ka pa rin,” paglalahad ni delos Reyes.

Ani pa ni delos Reyes, sa isang bansang kakaunti lamang ang nahihilig sa pagbabasa, maituturing nang katapangan ang pagsusulat–tulad ng sa pagmamahal, wala itong hinihintay na kapalit.

Naikukumpara rin ang pagsusulat sa iba’t ibang bagay. Para sa iba, ito ay ang paglalabas ng iskritor ng kanyang saloobin sa pamamagitan ng mga salita. Ang iba ay ginagamit ang pagsusulat upang maiparating ang totoong nangyayari sa lipunan, habang ang iba ay mas pinipiling lumayo sa riyalidad at gumawa ng isang mundong walang kapintasan. Tinuturing ng iba na pampalipas oras lamang ang pagsusulat, samantalang ang iba ay kinikilala ito bilang isang trabaho.

Para sa film producer at manunulat na si Nicolas “Nick” Pichay, hinalintulad niya ang pagsusulat sa pagiging isang estudyante ng abogasya, na buong araw dapat kung mag-isip sa paraan na tulad ng sa isang tunay na abogado.

“Ang pagiging abogado ay hindi lamang sa bar exam, ito ay pagiging magaling na law student. At ang magaling na law student, 24/7 mag-isip ng pagiging abogado,” pagpapaliwanag ng may-akda ng librong ‘Maxie’.

Dagdag pa ni Pichay, “If you really want to become a writer, you are a writer 24/7. If you cannot be, you are not.”

Marahil isa ngang malaking hamon ang pagsusulat.  Sa bawat itim na letrang iginuguhit ng bolpen ay palaging may kaakibat na pagdududa; sa bawat pangungusap na nabubuo ay may umaalingawngaw na katanungang, “itutuloy ko pa ba?”

Sa huli, iisa lang ang solusyon para malabanan ang kinakatakutang writer’s block — at ito ay ang pag-amin na isa ngang napakahabang proseso ang pagsusulat, at ang simpleng paglalaan ng oras para gawin ito ay ang unang hakbang tungo sa pagkakalathla ng iyong pinapangarap na libro.

“Halina,” tawag muli ng munting upuan sa manunulat. “Wala kang maisulat? Huwag kang matakot.”

“Halina, umupo ka muna.”

Comments

Continue Reading

Features

Metanoia at pagbabagong-anyo bilang Tomasino

Sa libo-libong bagong Tomasino sa loob ng QPav, libo-libong kuwento rin ang kanilang baon. Bagamat sila’y isa-isang tumawid sa Arch of the Centuries, sila’y mag-uumpisa ng bagong alaala bilang kasapi sa iisang pamilyang Tomasino. At ang Arko, lumipas man ang daan-daang siglo, ay nagsisilbi pa rin ayon sa kanyang diwa: pintuan tungo sa maunlad at maliwanag na hinaharap.

Published

on

engg freshie 2018
Kuha ni John Tristan Deang/TomasinoWeb.

Mula sa kalye ng España, araw-araw bumabati sa mga tao ang isang tarangkahan sa gitna ng berdeng hardin na nililim-liman ng mga puno na mayroong nagsisipang-abot na mga tangkay. Gawa sa naglalakihang bato, mayroong mga ukit ng kerubin, at mga markang nagpapakita ng kaniyang makasaysayang nakaraan. Sa mga ordinaryong araw, panglagusang ito’y tahimik na nagmamasid sa mga mag-aaral na naglalakad patungo sa kani-kanilang mga klase, ni-isa’y walang oras sumaglit at hangaan ang isang halimbawa ng istilong-Baroque na arkitektura sa Unibersidad. Ngunit, pagsapit ng buwan ng Agosto, ang inskripsyong nakaukit dito ay naiisabuhay, “Gateway to the History of the finest breed of Filipino.”

Ilang dekada na ang nagdaan mula nang mailagak sa kaniyang kasalukuyang puwesto ang makasaysayang Arch of the Centuries. Sa Intramuros, kung saan ito nagmula, nagsilbi itong daanan ng mga noo’y ordinaryong tao, tulad natin, ngunit sa kalaunan ay naging mga marangal at tinitingalang mamamayan ng bansa. Ngayon, ang pagtawid sa ilalim ng Arko ay simbolo na ng pagiging isang ganap na Tomasino at  isang tradisyon na iilan lamang ang mga masuwerteng makakasaksi at makararanas nito. Metanoia o pagbabagong buhay, at transpigurasyon o pagbabagong-anyo—ito ang mga salitang angkop sa paglalarawan ng taunang pagtawid sa makasaysayang Arko bilang Tomasino.

Isang himala kung maituturing ang napakatinding sikat ng araw, sapagkat madalas ang pag-ambon o kaya nama’y malakas na pag-ulan nitong mga araw na nagdaan. Hindi inaalintala ang tirik na araw, matiyagang pumila sa labas ng kani-kanilang mga gusali ang mga bagong mag-aaral habang nag-aabang ng kanilang hudyat na lumakad papalapit sa Arko.

Excited at siyempre scared kasi ‘yun ang magsi-signify ng pagiging college student ko. Nakakatakot man isipin o nakakakaba pero college doesn’t have to be labelled as something scary since maraming pwedeng ma-experience at magawa so I’ll just enjoy it,” pagbahagi ni Erwin Guillarte mula sa College of Architecture ng kaniyang nadama bago tumawid sa Arko.

Takot, kagalakan, at nag-uumapaw na tuwa—iyan ang mga kadalasang sagot ng mga mag-aaral  kapag tinatanong kung anong kanilang nararamdaman, dahil sa ilang saglit lamang, magiging ka-isa at parte na sila ng kasaysayan sa pagsunod sa yapak ng mga magigiting na Tomasinong minsan ay tumawid rin sa ilalim ng Arko.

“Masaya kasi, I’ve been waiting for this ever since I enrolled and parang ang fulfilling na this is like the start of my UST journey na,” ayon kay Czarina Custodio mula sa College of Education sa nadama papasok ng arko.

Lalong naramdaman ang kakaibang enerhiya sa loob ng Unibersidad nang malakas na hinampas ang mga naglalakihang tambol, sabay sa indayog ng iba’t ibang sagisag o cheer ng bawat fakultad o kolehiyo; mistulang itong naging dagitab na nanunuot sa kaibuturan ng kanilang mga damdamin at humihimok sa kanila na sabihin ang mga katagang: “Tomasino Na Ako.”

freshie 2018

Kuha ni Benjie Paulino/TomasinoWeb.

Matapos ang ilang minutong paghihintay, isang pagbabagong-anyo o transpigurasyon ang naganap sa mga masusuwerteng mag-aaral na matapang na tumawid sa Arko. Mayroong ilan na hindi napigilan ang emosyon at naluha, at mayroon din namang halos madapa na, makuhaan lang ang pambihirang sandaling iyon. Agad silang nagtungo sa Quadricentennial Pavilion (QPav) para sa misang idadaos para sa espesyal na selebrasyong ito.

“[..] Parang naging ibang tao; parang nabigyan ako ng hope maging isang mabuting Thomasian. Yun na yung start ng pangarap ko, na-open yung heart and mind ko na ito na yung chance na magiging Thomasian na ako,” paglalarawan ng mga freshmen na sila Lorraibe Suarez, Jirah Rosario, Kiya Undan, at Riva Baring, mula sa Fakultad ng Sining at Panitik, ng kanilang naramdam matapos ang pagdaan sa makasaysayang Arko.

Nakakatuwang isipin na ang taunang pagtawid sa Arch of the Centuries ng mga Tomasino noong araw na iyon ay tugma sa pista ng transpigurasyon sa banal na Simbahang Katolika kung kaya’t sakto sa okasyon ang homiliya ni Rev. Fr. Richard Ang, O.P., Pangkalahatang-Kalihim ng Unibersidad.

So, as you pass through your college life may you lived through a change and a transformation. A wise man once said, ‘The path of greatness requires a transformation to your higher self,’” aniya.

Tulad sa transpigurasyon ni Hesu Kristo, mula sa pagkakatawang tao tungo sa kabanalan sa harap ng kanyang alagad, hindi magiging madali ang karanasan ng mga bagong salinlahing Tomasino. Ipinapaalala ni Ang na sa oras ng kagipitan sa pag-aaral, ang mga ala-ala ng mga sandaling ito ang maghihimok sa mga Tomasino na magpursige at lumaban para sa kanilang pangarap.

This is not just your moment. This is your transfiguration moment,” dagdag niya.

Sa libo-libong bagong Tomasino sa loob ng QPav, libo-libong kuwento rin ang kanilang baon. Bagamat sila’y isa-isang tumawid sa Arch of the Centuries, sila’y mag-uumpisa ng bagong alaala bilang kasapi sa iisang pamilyang Tomasino. At ang Arko, lumipas man ang daan-daang siglo, ay nagsisilbi pa rin ayon sa kanyang diwa: pintuan tungo sa maunlad at maliwanag na hinaharap.

Comments

Continue Reading

Features

ROARientation: Pagsalubong sa Isang Bagong Panimula

Dumagundong ang buong Quadricentennial Pavilion nang sabay-sabay isigaw ng higit sa libong bagong Tomasino ang tanyag na “Go USTe!” para sa taunang ROARientation. Sa karagatan ng mga kumukuti-kutitap na mga ilaw at makukulay na lobo, sino ba ang makalilimot sa nakapaninindig-balahibong sandaling ito?

Published

on

roarientation 2018
Kuha ni Bianca Redondo/TomasinoWeb.

Dumagundong ang buong Quadricentennial Pavilion nang sabay-sabay isigaw ng higit sa libong bagong Tomasino ang tanyag na “Go USTe!” para sa taunang ROARientation. Sa karagatan ng mga kumukuti-kutitap na mga ilaw at makukulay na lobo, sino ba ang makalilimot sa nakapaninindig-balahibong sandaling ito?

Mula sa pagpapakitang gilas ng mga Tomasino sa kani-kanilang mga talento—pagkanta, pagsayaw, at pag-arte—binaha ng Thomasian Spirit ang buong pavilion. Bakas sa mga mata nilang lahat ang pananabik at pagkamangha sa pamilyang kabibilangan nila.

“Pinakamagarbo sa lahat,” ganito isinalarawan ni Rev. Fr. Jesus Miranda Jr., O.P. ang selebrasyon ngayon kumpara sa mga nagdaang taon. “You are expected to demonstrate the Thomasian graduate attributes that speak of the SEAL of Thomasian education,” mungkahi ng Pangkalahatang-Kalihim ng Unibersidad.

Samakatuwid, inaasahang magiging mahuhusay na propesyonal ang mga bagong mag-aaral sa hinaharap. Ito ay marahil na rin sa istriktong proseso na pinagdaanan ng libo-libong aplikanteng nagnanais makapasok sa Unibersidad, at ang nasabing magarbong pagdiriwang ang nagsisilbing katiyakan na tunay ngang natatangi ang mga bagong Tomasino ngayong taon

“[UST] is the home of heroes, patriots, and saints… you are aligned with these great men and women,” dagdag ni Miranda. Binigyang-diin rin ni Miranda ang kahalagahan ng Thomasian Core Values na Competence, Compassion, at Commitment. “The University roars for its mission in dedicating herself to the generation and advancement of knowledge to form competent, committed, and compassionate professionals—these are the three core values of a Thomasian,” aniya.

Sa pagpapakitang-gilas at pag-iiskaparate ng mga Tomasino sa kani-kanilang mga talento, naipakita nila ang husay at pagiging mapagkumpitensya (competitive) ng isang Tomasino; ang mga impormatibong lektura sa mga napapanahong isyu ang nagsilbing mukha ng pagiging mahabagin (compassionate); at ang simpleng pakikiisa ng mga mag-aaral sa paghiyaw, pag-awit, at pagsayaw ay panganganinag ng kanilang pagiging mga nakatuon (committed).

Ramdam sa buong Quadricentennial Pavilion ang kagalakan ng lahat noong araw na iyon. Hindi mapigil na abot-taingang ngiti ang makikita sa bawat isang mag-aaral na nakatuon ang pansin sa entablado. “Masaya dahil ganap na Thomasian na ako,” winika ni Trisha Afundar, Nutrition freshman ng Kolehiyo ng Edukasyon.

Kasabay ng pag-indak ng mga Tomasino sa indayog ng masisiglang pagkatwa ay ang katotohanan na ang sabay-sabay nilang pag-awit ang bubuo sa kanila bilang isa sa pagsalubong sa isang bagong panimula. H. Bueno & S. A. R. Mendez

Comments

Continue Reading

Trending