Connect with us

Features

Cinestudyante 2019: Thomasian Filmmakers’ Triumph In the Local Film Industry

This first ever Filipino all-student film festival, Cinestudyante, features forty-three short films by high school and undergraduate students alike—three of which were created by Thomasians.

Published

on

Photo from Santolan Town Plaza Facebook page

Filipino cinema has been noteworthy insomuch as the popularity of film festivals boomed within the last few years. This is evident in the ever-increasing volume in queues in local theatres, the demand for better if not quality films in contest to mainstream entertainment, and the emergence of new film festivals. 

Last August was Cinemalaya season, an independent film festival celebrating its fifteenth year. September’s  Pista ng Pelikulang Pilipino (PPP), founded just three years ago, promotes locally produced films. These festivals have inspired hundreds of film aspirants. Thus, birthing Cinestudyante. 

From the partnership of Santolan Town Plaza and the Film Development Council of the Philippines (FDCP), the first permission was held from September 25 until October 1. This first ever Filipino all-student film festival, Cinestudyante, features forty-three short films by high school and undergraduate students alike—three of which were created by Thomasians.

 

Heist School, directed by Julius Renomeron Jr.

Photo from Cinemalaya Facebook page

Producer: Last Minute Films, Writers: Julius Renomeron Jr., Johmar Damiles, John Paolo Barrameda, Editors: Julius Renomeron Jr., Johmar Damiles, John Paolo Barrameda, Assistant Director: Alvin Jamora, Keanu Managuas, Production Manager: Klaire Ellise Dulay, Production Designer: Ezren Caneda, Casting Director: Pauline Carlos, Zhino Koe

Heist School, a film that debuted in the 2019 Cinemalaya Film Festival under the Short Feature category, was also featured in Cinestudyante.  A film about friendship and the role that a school holds in our development as a person, it’s told through the story of a ragtag group of students who tries to steal the answers to their math exam inside the faculty room.

“It was also a critique on the educational system in the country and how students’ moral uprightness are shaped early by their environment, especially in school,” director Julius Renomeron Jr. said.

In an online interview with TomasinoWeb, Renomeron, the director, shared how the idea for Heist School came about, “It was actually a joke when we pitched it and I wasn’t really that serious about the details of the film itself. […] We’ve had other film ideas for our film production class but Heist School stood out for us. Throughout the development of the script we molded the story from our experiences and struggles in college of passing the exams with my co-writers, Johmar Damiles and John Paolo Barrameda. […] It is also inspired by our friendship since back in college we were always having petty fights because we are dormmates, classmates, and orgmates.”

According to Renomeron, prior to the creation of Heist School, he and his friends, who are part of the production team, have been creating short films ever since. Consequently, they lacked funding in the post production process so they had to do everything by themselves. “Malaking pera rin kasi ang kailangan for the production so we had to sell stuff and rumaket ng mga video editing jobs. […] The filmmaking process was complicated but I guess being members of TomasinoWeb helped us in the production process because we were doing video production in the org before we started the project.”

On the subject of those struggling with the creative process, Renomeron shared that young creative should have the attitude of always wanting to learn new things. “Wala na kasing original na idea ngayon. What matters is how well you execute your ideas and how much of “you” can you put in your work.”

In retrospect, the whole process in creating Heist School was grueling, to say the least, but they were able to pull it off because everyone in the group was passionate about making the film and they took the time to exchange ideas and take into account every single idea that was pitched, no matter how foolish, because it could be valuable to the filmmaking process later on. Renomeron added, “The friendship bled through our script and that’s what made the characters feel more grounded.”

 

Garing, directed by Dan Pablo

Photo from Garing ng 1PM Films Facebook page

Producer: Emery Principe, Assistant Director: Charlaine Mutia, Emery Principe, Associate Producer: Ynna Dizon, Screenplay: Georgie Cerbolles, Production Manager: Katarina Mendoza, Production Designer: Cally Calleja, Director of Photography: Dan Pablo, Casting Director: Charlaine Mutia, Alex Garcia, Location Manager: Alex Garcia, Art Director: Barbara San Diego,

Another film featured in Cinestudyante, Garing, was the brainchild of a group of friends who shared the same vision for a short film, initially conceptualized by assistant director Charlaine Mutia. According to Screenwriter Georgie Cerbolles, “It is a story of a mother with a love for her child so strong that she loses her judgment to do what is right. It shows the struggles of being powerless while holding on to something as trivial as faith.”

Although the film was just a requirement for their film production class, they took the initial concept for the film and from there, they developed it to what it is now. “The first drafts of the screenplay were miles apart from the final script, but we ultimately wanted to keep the religious and motherly elements of the story,” Cerbolles shared.

Deciding which direction to go was one of the most troubling parts in the process, secondary to the tight budget and the lack of time. “It was our first time to do a short film with a budget and we knew that it wasn’t going to be perfect. Decision making was a hit or miss since we lacked the experience,” director, editor, and director of photography Dan Pablo added.

There was also an instance where they almost gave up and considered taking on a different story. “But in the end, we knew we had to go with Concha’s story, no matter how challenging it was,” assistant director Emery Principe said.

No easy step was found in the making of Garing: pre-production required the group to be confident in what they were about to do, and where they failed to do right by the story, they made up for it during post-production. “Every stage of production felt different. […] But it was fulfilling to finally witness the result of what your team has been working on in the last three months,” said Dan Pablo.

One of the film’s challenges was the fact that ideas could come anywhere and from anyone, so it was equally important for the group to collaborate, and in turn, move to create their vision for the film. The important takeaway for the group during the filmmaking process was that hard work alone isn’t enough to craft a good story—it takes collective effort.

“It takes time. It will always take so much time and energy to do something as impactful and wonderful as a film. If you’re given great material and happen to be around the right people to work with, it will all come together in the end,” said Cerbolles.

 

Beyond the Mats, directed by Dan Angelo Eligado

Photo from UST Tiger TV Facebook page

Executive Producer: Gwen Segarra, Supervising Producers: Pauline Linsangan, Jomari Hernandez, Writer: Oscar David Poblete, Editor: Ma. Lynette Pamintuan, Dan Angelo Eligado, Director of Photography: Dan Angelo Eligado, Production Assistants: Mivel Ambas, Charlene Jaranilla, Clarissa Sulit

Beyond the Mats is a documentary about the University of Santo Tomas Salinggawi Dance Troupe—their journey and remarkable legacy in the UAAP Cheerdance Competition. The film started off as just an idea, but the group found that Salinggawi had a promising story to tell, especially since the dance troupe has went through a great deal of experiences. “Noong una, it was Ma’am Faye’s vision to create a documentary for Salinggawi. Since ako ‘yung Sports Unit Head that time ako ‘yung tinap niya for this project,” said Jomari Hernandez, one of the supervising producers.

The team for the production of the film was the sports unit under Hernandez. He shared, “Nagtulungan kami in producing this film kahit na we’re bombarded with lots of deadlines and requirements. Nag-outsource rin kami ng mga tao from the operations and we tapped our Junior Producers para pag-graduate naming, alam nila ang galawan sa paggawa ng documentary.”

Before the production of the actual film, Beyond the Mats was actually a part of a larger series called Routine to Redemption, but because Salinggawi didn’t make it to the podium, it was discontinued. As a result, Beyond the Mats was created to show Salinggawi as they truly are, warts and all, as they enter UAAP Season 81.

Kaya in the end, we made sure to highlight Salinggawi’s value na they are more than cheerleaders, they have the passion to serve for UST,” Hernandez added.

According to the group, the most troubling part about the creation of the film was when Salinggawi lost because the vision for them and for the film was that they would win and they would get to do their podium finish. Although this led to the difficulty of redirecting the film to a different angle, they believed it told the story of Salinggawi as it should be, and that the process towards that goal justified it.

Because the documentary was about Salinggawi, the group had to immerse themselves in their lives—their training, their life outside the dance troupe. “Feel nga namin Salinggawi na kami eh,” Hernandez remarked.

Other than the Salinggawi Dance Troupe, the group was inspired by all the other student-athletes in the university—they believed that all of them had a story worth telling, that they are so much more than student-athletes. There were so many opportunities to tell a different story, but they chose to tell this one—one that hasn’t been told yet.

“Always be resilient and put your heart in your story,” Hernandez stated, “Kailangan mong mahalin para maging matagumpay sa isang bagay.”

 

READ  Lifting Thomasian Spirit: The Basta Tomasino... Grand Launching

These films are a telltale that the Filipino youth have the ability to amplify their own stories. The ways in which they communicate their brilliant ideas transform into something greater. Cinestudyante, even on its first year, has become another platform to champion the local film industry.

 

Comments

Features

Nang mauwi sa katotohanan ang biruan: Ang mga tagalikha ng ‘UST Minecraft’

Kolektibo ang pangungulila ng lahat at may kanya-kanyang pinanghahawakan na mga rason at emosyon kaya gagawa talaga ng paraan ang ibang tao upang punan ang pagkukulang na ito. Dahil rito ang naging resulta ng samahan nina Javin, Ayi, JD, Emil, Dimick, Charles, at iba pang mga kasapi sa kanilang grupo.

Published

on

Ana Victoria Ereño/TomasinoWeb

Suspendido ang mga klase at ang mga mahahalagang kaganapan sa loob ng Unibersidad ng Santo Tomas nang dahil sa pandemya na dulot ng COVID-19. Dahil dito, maraming mga mag-aaral ng Unibersidad ang nawalay at nananabik na masilayan muli ang gandang dala ng kampus. Kaya nang mag-trending sa Twitter ang “UST Minecraft”, parang nagkaroon pa muli ng paraan na bumalik sa UST ang mga Tomasino.

CHARLES NOBLEZA. Litrato galing sa koponan ng UST Minecraft

Habang naglalaro ng sandbox video game katulad ng Minecraft, ang estudyante ng ikalawang-taon ng BS Information Technology na si Charles Nobleza, nagbiro ito na itayo sa larong Minecraft ang kampus ng UST. Ayon kay Charles, nang mabalitaan niya ang anunsyo ng UST na hindi na matutuloy ang nakasanayang tradisyon na Thomasian Welcome Walk para sa mga mag aaral ng unang antas, naisipan niya na itayo ang kampus dito upang ihandog sa mga freshies at ibigay bilang parting gift para sa mga nagsipagtapos sa paaralan.

Nang dahil sa sumikat na tweet ni Charles, maraming mga Tomasino ang nakakita at gustong tumulong sa pagbuo ng paaralan sa larong Minecraft. Dito nagsimulang mabuo ang isang komunidad ng mga estudyanteng manlalaro na naging pamilya na ang turingan sa isa’t-isa sa kabila ng pandemya. 

JAVIN DALANGIN. Litrato galing sa kaniyang Facebook account

Isa sa mga miyembro nito ay ang estudyante ng ikalawang-taon ng BS Architecture na si Javin Dalangin. Ayon kay Javin, sumali siya dahil sa layunin na maayos ang sukat at proporsyon ng kampus lalo na mga gusali nito. Para naman kay Ayi Articona na estudyante ng ikalawang-taon ng BS Interior Design at isang UST Tigershark, gusto niyang tumulong upang maitayo ang swimming pool at ang mga disenyong panloob ng bawat gusali. Ang estudyante naman ng Senior High School na si Jan Vincent Elleazar ay sumali upang tulungan ang mga kapwa ‘builders’ at mag-asikaso ng mga gawaing papel.

JAN VINCENT ELLEAZAR. Litrato galing sa koponan ng UST Minecraft

Para naman sa estudyante ng ikalawang-taon ng AB History na si Emil Bautista, sumali siya upang itayo ang gusali ng St. Raymund of Peñafort at ang panloob na disenyo na ito dahil walang taga-AB o taga-Commerce ang magsisimula nito. Sabi naman ng estudyante ng ika-unang-taon ng BS Civil Engineering na si John Dale Pelante, ang kaniyang tungkulin ay ang pagtatanim ng mga puno at pagtayo ng mga gusali sa loob ng kampus at ng mga condominium sa España at Dapitan. Si Charles naman ay ang nagtayo ng Arch of the Centuries, ang estatwa ni Miguel de Benavides, Plaza Mayor, at mga gawaing papel. Ang mga nagsipagtapos naman sa Junior High School ay ang mga tumulong upang itayo ang gusali ng UST Junior High School.

AYI ARTICONA. Litrato galing sa koponan ng UST Minecraft

May iba’t-ibang bitbit na motibasyon ang mga manlalaro upang ipagpatuloy ang kanilang nasimulang proyekto. Para kila Emil at Ayi, isa na rito ang kainipan at pangungulila sa Unibersidad nang dahil sa lockdown at kanselasyon ng mga klase. Tulad ng nasimulan niya sa kaniyang dating paaralan, nagdesisyon si Javin na itayo rin ang UST sa Minecraft. Sa paglalaro naman ng Minecraft nahanap ni JD ang buo at positibong komunidad na nagbigay sa kaniya ng motibasyon para magpatuloy pa. At para kay Charles, ang kanselasyon naman ng Welcome Walk at pagbibigay ng “parting gift” ang nagsilbing motibasyon niya.

Natanong din sa kanila kung anong mga bagay ang nagustuhan nila sa paggawa ng kampus ng Unibersidad at lahat sila ay sumang-ayon sa pangungulila nila sa kanilang mga alaala dito. Habang ginagawa ang ibang mga gusali sa UST, naaalala nila Ayi at JD ang mga kainan na nakapalibot at samut-saring puno na para bang nandoon talaga sila kahit nasa likod lang naman sila ng monitor. Nabanggit din ng iba na ang samahan nilang lahat, kasama ang iba pang mga tumulong, ang pinakanagustuhan nila dahil kahit hindi sila magkakakilala, buo at masinsinan ang kanilang pagkakaisa. Aniya ni Charles, maraming oportunidad ang nabuksan at isa na rito ang pagiging malikhain—walang quarantine ang makakapaghinto at makakabuwag ng samahan ng mga Tomasino.

Bagaman, kahit sama-sama nilang binubuo ang UST Minecraft, may mga suliranin din silang hinarap. Sa salaysay ng kanilang grupo, noong mga unang araw pa lang na nasimulan ang server, saka lang nasali si Javin at kanyang itinama ang sukat ng mga gusali at kalsada ng buong Unibersidad. Naging abala ito sa ibang mga kasama sa grupo dahil may nasimulan na sila ngunit naintindihan din nila ang punto ni Javin na kung nais talaga nilang maitulad sa realidad ang kanilang mga likha, dapat may sinusunod silang sistema para maging eksakto lahat. Nasabi rin ni JD na may pagkakataon pang nawala at ‘di maibalik ang nabuong gusali ng Buenaventura G. Paredes, O.P (BGPOP) kaya’t kinailangan nilang ulitin ito. Bukod pa rito, naging mahirap ang paggawa sa ibang mga gusali tulad ng St. Raymund de Peñafort, UST Hospital, at St. Martin de Porres dahil sa kakulangan ng mga tauhan at ang mga itinalagang tao ay walang kaalam-alam kung ano ang itsura ng mga silid sa loob dahil kulang sa sanggunian upang magaya ang mga ito. Nasama rin sa kanilang mga gawain na ituon ang kanilang pansin sa paglalakad ng mga papeles at dokumento upang kilalanin sila ng adminstrasyon ng UST upang madaan ito sa legal at tamang proseso.

MINER. Litrato galing kay Charles Nobleza

Sa huli, nang matapos na nila ang karamihan sa mga istruktura ng Unibersidad, hindi nila inaasahang magtamo ng mga umaapaw na atensyon galing sa madla. Kahit may kasamang panlalait at panghuhusga galing sa ibang mga tao o pangkat na ikinakalat daw ng kanilang grupo na isinusulong nila ang pagpapatupad ng online classes. Mariing na itinanggi ng grupo na hindi iyon ang kanilang pakay at gusto lamang nila ibahagi sa mga Tomasino na pare-pareho lang naman tayong nangungulila sa paghanga ng paaralan.

Lubos silang nagpapasalamat sa suporta ng lahat at pinapahalagahan nila ito kaya’t patuloy nilang inaayos at mapabuti ang paglikha ng server. Nang mag-viral ang tweet niya, inaasahan na niyang may mga ‘di sasang-ayon sa kaniyang ideya pero nangingibabaw pa rin ang kagalakan ni Charles na masaksihan at malaro ng mga Tomasino ang UST Minecraft na kanya pang inilarawan bilang “new era of gaming community”.

Litrato galing sa opisyal na Twitter account ng UST Minecraft

Payo ng grupo sa mga balak sumali na bigyan ng pansin ang mga detalye ng mga istrukturang makikita nila at mas lalo pa itong makakapukaw ng reaksyon sa maraming manlalaro dahil maari nilang magamit at masuot ang iba’t-ibang uniporme na kanilang nailikha para sa bawat kolehiyo.

Kolektibo ang pangungulila ng lahat at may kanya-kanyang pinanghahawakan na mga rason at emosyon kaya gagawa talaga ng paraan ang ibang tao upang punan ang pagkukulang na ito. Dahil rito ang naging resulta ng samahan nina Javin, Ayi, JD, Emil, Dimick, Charles, at iba pang mga kasapi sa kanilang grupo. Kahit sinong mag-aaral ang tatanungin kung ano ang kanilang hinahanap-hanap ngayong quarantine, sari-sari ang kanilang mga sagot pero iisa lamang ang sagot ng Tomasino—babalik-balikan pa rin nila ang UST dahil sa mga alaalang nabuo nila rito.

Comments

Continue Reading

Features

Pagbati sa gitna ng pandemiya

Noong nakaraang taon, kasiyahan ang bumalot sa paligid galing sa mga estudyanteng pumasok sa Arch of the Centuries. Samut-saring palamuti at bandera ang iwinagayway para ipakilala ang kanilang mga fakultad at kolehiyo. Ito ang isa sa mga inaabangan ng mga presman kaya naman may pakiramdam ng lungkot ang batch para sa taong ito dahil hindi ito naganap.

Published

on

Carmina Beatriz Dizon/TomasinoWeb

Bagama’t ang mundo ay napatigil sa pagdating ng isang pandemya, tuloy na tuloy pa rin ang pagkasabik sa pagpasok ng mga bagong Tomasino sa Unibersidad ng Santo Tomas. Tradisyon na sa Unibersidad ang magkaroon ng Freshmen Week kung saan maraming kaganapan ang nagaganap tulad ng Roarientation, Welcome Walk, at mga sari-saring pasabog ng mga kapwa Tomasino para sa pagsalubong sa mga bagong tigre.

WELCOME WALK 2020. Ralph Rainell Estrella/TomasinoWeb

Noong nakaraang taon, kasiyahan ang bumalot sa paligid galing sa mga estudyanteng pumasok sa Arch of the Centuries. Samut-saring palamuti at bandera ang iwinagayway para ipakilala ang kanilang mga fakultad at kolehiyo. Ito ang isa sa mga inaabangan ng mga presman kaya naman may pakiramdam ng lungkot ang batch para sa taong ito dahil hindi ito naganap.

Isa sa mga estudyanteng ito ay si Ana Patricia Victoria ng College of Rehabilitation Sciences, para sa kanya, ang Roarientation at Welcome Walk ang nakakatuwang parte sa pagiging Tomasino. “I just love how exciting both of those are! Tsaka it’s when you get to meet tons of Thomasians, yun talaga ‘yung points na masasabi ko na, “Thomasian na talaga ako.’ Ika nga niya, “It seals the deal.” 

Nang maitanong naman siya kung ano ang pakiramdam na maging Tomasino, naibahagi niya na magkahalo ang kanyang nararamdaman, “I feel overwhelmed, happy and a little anxious,” aniya hindi pa rin siya makapaniwala na siya’y Tomasino na ngunit hindi pa masyadong ramdam dahil sa pandemya, “Hanggang ngayon, hindi pa rin siya nagsi-sink in, and ang hirap din maramdaman ngayon yung “Thomasian Spirit” kasi I’ve never really seen the whole UST in person.” 

QUATTROMONDIAL MONUMENT. Lpuse Lampa/TomasinoWeb

Para naman kay Maxine Mercado ng College of Science, inaasahan niya din ang pagpasok sa arch subalit naudlot ito dahil sa pagkansela ng klase, Before the pandemic happened, I was highly looking forward to the traditional Welcome Walk that freshies had every beginning of the academic year.” naalala niya ang mga kwento ng kanyang mga kaibigan na nag-aral sa unibersidad at ang mga naibahagi nila sa kanya ang nagpukaw ng kanyang interes kaya mas lalo niyang inabangan ito. Naibahagi din niya na UST ang kanyang dream school kaya naman para sa kanya ay mapalad siyang nakapasok dito,“ I even remember getting incredibly anxious when I was about to see my USTET results back then and completely freaking out when I found out that I got in.” dagdag niya, “It’s thrilling to think that I’m finally a part of the black and gold student population.

Si Chalssea Echegoyen naman ng College of Education ay matagal nang ninais na makasama sa Freshmen Welcome Walk, ika nga para sa kanya, “Entering the Arch of the Centuries symbolizes the start of my Thomasian journey.” Kaya naman kaabang-abang din ang pagtawid sa arko dahil ito ay ang isa sa mga tradisyon na hinding-hindi dapat makalimutan. 

Noong ika-13 ng Agosto nagsimula ang klase ngunit hindi pa posible ang pagsasagawa ng face to face classes kaya naman napagpasyahan ng UST ang mag-online classes na muna. Ngunit kahit ganito ang sitwasyon, ramdam na ni Art Dominic Padua Brual na galing sa Faculty of Arts and Letters ang pagmamahal ng mga Tomasino, “Everyone’s so supportive of each other, even when it’s just online.” Dagdag din niya na inaabangan niya ang darating na orientation, “Right now I’m actually excited for the orientation as apparently we’re gonna see the campus virtually via Minecraft.” 

UNIVERSITY EXPO 2019. Jacqueline Martinez/TomasinoWeb

Para naman kay Franzyne Fernando ng Faculty of Arts and Letters, nang maitanong siya kung ano ang paborito niya tungkol sa Unibersidad, ang sagot niya ay ang bait ng mga Tomasino, “So far, my favorite thing about UST is the kindness of students! I can tell that the students who studied here went through a lot, and they developed a deep connection with one another.” aniya, kahit maikling panahon pa lang ang pagsasama nila, mayroon nang nabubuong unity at walang diskriminasyon sa mga bagong mukha sa klase, “They have so much compassion and kindness to the new students of their community.” Ganito rin ang sentimyento ni Ana Victoria nang maitanong din sa kanya ang kwesyon, “Currently, my favorite thing [about UST-online], is yung mga blockmates ko, who I have not met personally pero parang ‘yung feel niya is that kilala ko na sila for so many years.” at para naman kay Art Brual, ang kultura ng UST ang kaniyang paborito, “My god! I haven’t met so many people [that] I can vibe with immediately!” 

Sa loob ng ilang buwan ay nagbago na ang kapaligiran at naging mahirap makisabay sa mabilisang pagbabago. Nang maitanong sa mga freshies kung paano ang pagaasikaso nila sa kanilang pag-aaral ngayon at kolehiyo na sila, ang sagot ni Chalssea Echegoyen ay time-management, I manage my time wisely and organize my tasks. I set a goal in each day to accomplish and reward myself after that by watching my favorite dramas to relieve my stress.

Mas sineseryoso naman ni Maxine Mercado ngayon ang kanyang pag-aaral at mas pinagtutuunan ng pansin ang pakikinig sa klase at pagkatuto, “I am handling my academics way more seriously than how I did back in senior high school because college is going to be tougher than high school,” dagdag niya, “And with the pandemic added to the situation, it’s important to keep in mind that I always have to make a real effort in learning as much as I can.” sinisigurado din niya na sapat ang kanyang kagamitan upang makapokus sa mga online classes

Para naman kay Franzyne Fernando, “Honestly, it’s really difficult–but it is the same for everyone else.” dagdag din niya na nahihirapan siya pagdating sa kanyang internet connection, “The difficulty for me is handling the fear that my internet might be gone all of a sudden.” 

Still in the verge of trying to figure things out.” naman ang sagot ni Ana Victoria lalo na’t dumbole ang hamon ng pag-aaral para sa kanya ngayon at lahat ay nasa online na. Aniya, kailangan doble din ang pagsisikap dahil sobrang bago ng kanilang kaligiran at nakakasalamuha, “You really have to make an effort to communicate with people you haven’t met in order to survive.” Wala naman masyadong problema para kay Art Brual dahil simula Enero pa siyang natututo online

ALAB 2019. Veronica Besario/TomasinoWeb

Nasa unang taon pa lamang sila ng kanilang lakbay sa kolehiyo kaya naman marami-rami din silang inaasahan sa mga susunod na araw at buwan, katulad ng mas lalong makilala ang sarili, makatagpo ng iba’t-ibang hamon, at makipagkaibigan ang para kay Ana, “I am looking forward to all the challenges that could help me know more about myself.” 

Mas maraming karanasan at koneksyon sa mga iba’t-ibang tao naman para kay Maxine, gusto niya ding mas matuto pa lalo sa kanyang mga propesor at tahakin ang kolehiyo na independent, dagdag niya din na kung sakaling bumalik na ang mundo sa normal, mas marami siyang oras na maiigulin sa unibersidad na tiyak na magpapaalis sa kanya sa kanyang comfort zone

Inaasahan naman ni Chalssea na makagawa ng maraming ala-ala—masaya man o hindi kasama ang mga taong makikilala niya sa unibersidad, aniya, sabik na din siyang pagbutihin ang kanyang akademiko, gusto niya na ding makatapak sa kampus pagkatapos ng pandemya, “I am also excited to improve and grow by success and failures in my academics.” 

Vince Imperio/TomasinoWeb

Kay Art Brual naman, ang transisyon galing sa pagiging tinedyer papunta sa pagiging matanda ang kanyang inaasahan, dahil para sa kanya, mas nagiging mature ang mga tao kapag humantong na ng kolehiyo, aniya, “College presents you the troubles of adult life: uncertain schedules and surprise expenses.” 

Kakaibang mga bagay ang maaring maranasan sa kolehiyo at ang mga karanasang ito ang maghuhulma sa ating pagkatao. Kaya naman para kay Franzyne Fernando, growth ang inaasahan niya sa kanyang lakbay, “I look forward to a lot of growth now that I’m in college. With the different experiences that happened in my life, I hope that it gives me a positive growth in life.”

Kahit na nasa gitna tayo ng ganitong sitwasyon, buhay pa rin ang pag-asa na babalik din ang lahat sa normal at bilang mga bagong salta sa kolehiyo, sila Ana, Maxine, Chalssea, Art, at Franzyne, kasama ng mga libo-libong bagong tigre ngayon, ay marami pang oras para maranasan ang pagiging Tomasino, na nakaupo sa silid-aralan, sa kani-kanilang fakultad at kolehiyo—sa loob mismo ng apat na sulok ng UST.

Comments

Continue Reading

Features

Pag-ahon sa paglubog: Kuwento ng tagumpay ng mga Tomasinong arkitekto

Nagkamit ng pang-ikatlong puwesto sa Design for Living na pinamunuan ng Institute for Advanced Architecture for Catalonia (IAAC) sa Barcelona, España ang magkakaibigan na sina Aramis Corullo, Paula Casia, Althea Poblete, Angelo Landicho, at Gellaine Burgos.

Published

on

Litrato galing sa opisyal na pahina sa Facebook ng Unibersidad

Ngayon na ang lahat ng oras ay nasa kanilang mga kamay matapos idepensa ang kanilang tesis, ang mga nagtapos mula sa Kolehiyo ng Arkitektura ay lumahok sa isang internasyonal na kumpetisyon upang hasain pa ang kanilang mga kasanayan at ibangon ang nakalubog na kaharian ng Binoangan.

Nagkamit ng pang-ikatlong puwesto sa Design for Living na pinamunuan ng Institute for Advanced Architecture for Catalonia (IAAC) sa Barcelona, España ang magkakaibigan na sina Aramis Corullo, Paula Casia, Althea Poblete, Angelo Landicho, at Gellaine Burgos. Walang bakas ng ekspektasyon, ang kanilang pagkapanalo sa internasyonal na kumpetisyon ay nag-iwan sa kanila ng mahahalagang karunungan na kanilang ibinahagi sa isang panayam online sa TomasinoWeb

Ang simula

Nang makita ni Corullo ang post tungkol sa nasabing kumpetisyon noong Mayo, nakatuon pa ang kanilang atensyon sa tesis. Kaya nang matapos na nila ito, inanyayahan niya ang kaniyang mga kaibigan at agad sumali ang mga ito upang maging mas produktibo sila sa kanilang mga tahanan sa kabila ng pandemya. Ani ni Poblete, wala siyang pag-aalinlangan na sunggabin ang inilahad sa kanila na pagkakataon. Mas nasasabik naman makatrabaho ni Burgos ang kaniyang mga kaibigan sa isang proyekto kaysa sa mismong kumpetisyon. Bagamat hindi alam ni Landicho kung ano ang kaniyang aasahan sa pagsali sa isang internasyonal na kumpetisyon, mausisa siya sa kung anong mangyayari. Para naman kay Casia na sanay sa pagsali sa mga kumpetisyon, mas masasanay pa siya sa paggamit ng mga software para sa arkitektura na hindi naaaral sa paaralan. 

Sa pakikilahok

Unang pakikilahok ‘man nila ito sa isang internasyonal na kumpetisyon o hindi, kinakabahan, nasasabik, at walang inaasahan ang grupo sa mga maaaring mangyari. Kung dati ay mas inuuna nila ang mga gawain sa paaralan at plates, ngayon ay marami na silang oras at walang ibang iniisip. Kung kaya’t hindi na sila nag-alala pa dahil sila ay magkakaibigan, may tiwala sa isa’t-isa, at parang ginagawa lang ang kanilang libangan. “We just want to do a good output kasi it’s an international competition. Kahit na we do well in school, a big fish in a small pond doesn’t make a big fish in a big pond,” ibinahagi ni Casia. 

Litrato galing sa opisyal na pahina sa Facebook ng Unibersidad

Nang sinimulan na nila ang kanilang proyekto, hindi ito isang biglaan na may ideya na agad kundi ilang ulit na rebisyon bago nakapag-desisyon. Inilahad ni Poblete na inisip muna nila ang problema na gusto nilang bigyan ng solusyon at ito ay ang basura. Binigyan nila ito pokus at kung paano ito magiging kapaki-pakinabang. Dagdag ni Corullo, “Kailangan medyo unique ang idea. What if mag-isip ng problema sa Pilipinas at i-convert ang problema na ‘yon bilang solusyon? Waste problem sa Pilipinas, problem sa basura, basura ang gawing solusyon.” Sunod ay ang paghahanap nila ng site o lokasyon na kung saan magiging akma ang disenyo at mapapahalagahan ng komunidad. Inabot ang grupo ng dalawang linggo bago maisip ang tamang proyekto at lokasyon. 

Dagdag pa ng grupo, kaya ang pinaniniwalaang dating kolonyal na kaharian ng Binoangan sa Obando, Bulacan ang kanilang napiling lokasyon ay dahil sa mayaman nitong kasaysayan. Dahil ang mga basura ay napupunta lamang sa mga coastal area, ang lugar ng Binoangan ay lubhang apektado. Ani ni Casia, ito ay unti-unting lumulubog sa tubig at kasabay nito ay ang pagkawala sa isipan ng mga tao ang importansya nito. Upang maibalik at mailigtas ang lugar ng Binoangan, binigyan nila ng mga solusyong arkitektural gamit ang kanilang disenyo.

Hindi inaasahang pagkapanalo

READ  Hidden Paradise Among the Plains

Ani ni Corullo, nakatanggap siya ng e-mail na nagsasabing kwalipikado sila bilang mga finalist sa kumpetisyon kasama ang kaniyang mga kaibigan. Para sa kanila, wala na silang iba pang hinahangad dahil umabot na sila sa finals. Ngunit nang malaman nila na nasungkit pala nila ang ikatlong puwesto, sobrang pagkasaya ang kanilang naramdaman dahil ito rin ay nagbukas sa kanila ng maraming oportunidad.

Ngunit sa kabila ng kanilang matamis at hindi inaasahang pagkapanalo, hindi mawawala ang kwento ng hamon at suliranin lalo na ngayong panahon na may kinakaharap tayo na pandemya. Para kay Burgos, ang pagtatrabaho online at ang pagsasagawa ng mga online meeting ang kaniyang naging suliranin. Personal na balakit naman ang kay Landicho at Corullo dahil may mga ibang bagay pa silang ginagawa bukod sa kanilang proyekto. Ngayon na sila ay nasa kanilang mga bahay, mas madali raw sana kung sila ay magkakasama o face-to-face upang madaling mahati at matapos ang mga gawain.

Litrato galing sa opisyal na pahina sa Facebook ng Unibersidad

May kaniya-kaniyang motibasyon ang grupo upang magpatuloy sa kanilang ginawa. Ani ni Poblete, ang pagrepresenta rin nila sa bansa ang naging motibasyon nila sa pagsali sa kompetisyon. Sila ang magkakaibigan na gusto lamang may gawin habang naka-quarantine upang masulit ang panahong ito, mapabuti ang kanilang portfolio, magsama sama, at maranasan muli ang kanilang mga nakagawian dati. Sa pamamagitan ng pagsali, paraan ito upang makalimutan nila ang mga nangyayari sa paligid nila kahit sandali. 

Bahagi ng magkakaibigan bilang payo sa mga gustong sumali rin sa mga paligsahan, “go for it!” Ang paglabas mo sa iyong bubble at pagsali sa kompetisyon ay isang paraan upang mas matuto pa. Para sa kanila, ang mga karanasan, ang mga aralin, at paghasa ng iyong mga kasanayan ay ang mas mahalaga kaysa sa pag-iisip ng pagkatalo; hindi kasiguraduhan, at hindi paniniwala sa sarili. Dagdag pa nila, ito ay hindi mo matututunan sa paaralan at iibahin ang iyong pananaw sa ibang mga bagay. 

Sa panahon ng pandemya, ang oras ay nasa ating mga kamay. Marami tayong mga aktibidad na maaring gawin at para sa magkakaibigan na sila Corullo, Casia, Landicho, Burgos, at Poblete, ito ay ang sumali sa isang internasyonal na kumpetisyon. Bilang mga nagtapos sa kurso na arkitektura, hamon sa kanila ang paghasa sa kanilang mga kasanayan at gumawa ng disenyo na may layunin. Tulad nga ng kanilang proyekto sa pagbalik ng lugar ng Binoangan, mula sa pagkakalubog ay darating din ang panahon ng ating pag-ahon at pagbangon.

Comments

Continue Reading

Trending